دوست عزیز سلام

در باب تصوف یا عرفان گفتی

اما تصوف؛

تصوف زاده ی دوران قهقرای فرهنگ ایرانیست، آن گاه که مورد هجوم اقوام مختلف قرار گرفت.

وقتی جامعه توان محافظت از شهروندانش را از دست داد نوعی بی هنجاری(آنومی) بر آن حاکم شد که قدرت خلاقیت و مبارزه را از افراد گرفت.

در آن دوره با توجه به نفوذ رهبانیت مسیحی و ریاضت بودایی با توجه به تعاملات حاصل از جنگ ها به فرهنگ ما از طرفی و هم چنین تعالیم دنیا گریزانه ی اسلام از طرف دیگر، تفکراتی که هر بُعد آن از فرهنگی و اندیشه ای زاده شده بود،و لاجرم از هنجار و قانون خاصی پیروی نمی کرد بر نظام اندیشگی عموم متفکران و در نتیجه عامه مردم تسلط یافت.

آری امروز نمی توان مقوله ی تصوف را پذیرفت هم چنان که همان روزها نیز برای بزرگ اندیشمندانی چون مولوی این مقوله پذیرفتنی نبود.تصوف راه به رکود داشت در حالی که عرفان غیر این بود. اگر در موتور جستجوی google کلمه ی rumi رو وارد کنید به 6560000 مورد یافته می رسید. علمای مدرن امروز که از سکولاریسم و تساهل سخن می رانند در جستجوی مصداق راه به مولوی می برند.

ساختار شکن ها(deconstruct)کسانی که خود را مدرن ترین افراد می دانند و حاصل تفکر مدرنیته، در واکاوی اندیشه های نوی خود دریافته اند ادعاشان عبث است. مولانا سده ها پیش سخن از خلاقیت می راند.

تازگی و طراوت را می توان در این بیت به وضوح دید:

هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست

ما به فلک می رویم عزم تماشا که راست

اما اگر از وادی معرفت شناسی(Epistemology) به جملات شما نظر اندازیم

(مواردی که بنظرم زمان طرح آنها گذشته و صرفا جهت شناخت تفکر پیشینیان مطرح می شود و ارزش چندانی ندارد)

(به احتمال قوی واقعیتی پشت آن قرار نگرفته و انسان را به اوهام رهنمون خواهد کرد)

باید شما را به این واقعیت ارجاع دهم که آنچه شما به عنوان منبع معتبر(علم و منطق امروزی) کسب معرفت در نظر دارید نه الزاما تنها راه و نه کامل ترین راه هاست، بل تنها یکی از منابع است که اتفاقا علمای غور اندیش در وادی فلسفه ی علم در باب اعتبار آن با مسایل جدی مواجه گشته اند. با دنیایی پر از  تناقض.

اگر سکولاریسم زاده شده از مدرنیته را بپذیرید و لاجرم پلورالیسمی که از قِبَل آن ظهور کرده، بنابراین باید به قضایا و پیشفرض ها واصول موضوعه ی آن نیز پایبند باشید که هیچ معرفتی را نمی توان نادرست و یا درست تصور کرد. بلکه باید به دستگاه اندیشگی آن ارجاع نمود در قاب اجتماعی و فرهنگی که بروز کرده است.

البته مولانا را به عنوان مثال برگزیدم زیرا نقل قولی از وی داشتم و می توان مثال های متعددی در این باب یافت.

اما اینکه چرا تفکرات زاینده ی مدرنیته در اندیشه ی مولوی به تحول اجتماعی در جامعه ی ما ختم نشد اما نوشته های گوته و نمایشنامه های شکسپیر جرقه های فرهنگیِ مدرنیته را زد، مقوله ایست دیگر که بحث در آن باب مجالی دیگر می طلبد و مطالعاتی و اندیشه ای چند.

از دقت نظر شما در نوشته هایم کمال سپاس را دارم.

اما در باب جمله ی منقول از مولوی در متن؛

این جمله را من جوهره ی انسان محوری مولانا یافتم که گویای این واقعیت است که انسان بما هو انسان، قادر است از  انحصار تقدیر به وادی آزادی در تصمیم برای ساختن آینده ی خویش بگریزد.

پریشان گویی ام را به پای کم آشنایی با زبان فارسی بر من ببخشایید، بالاخره من ترکم و علمای زبان شناس تفاوت های ماهوی در آواها و تقریرات این دو زبان یافته اند که ما را از دسترسی به سلاست بیان مانع می آید.

نتوان بست زبانش ز پریشان گویی

آنکه در سینه به جز قلب پریشانش نیست!

--------------------------------------------

پی نوشت برای بازی برقی بابا اهری

آقا ما امر شما رو قبل از ارسال دستور به تاریخ ۸/۴/۸۷ اجرا کرده بودیم. اما حسب وظیفه و اجرای اوامر صادره دوباره در دستور کار قرار دادیم.

برق دانشکده و خوابگاه ما با توجه به اشتراک منبع با صدا و سیما از کمترین آسیب قطعی برخوردار است اما با وجود حساسیت استراتژیک صدا و سیما و تاکید بر عدم قطعی برق آن با توجه به مقولات امنیتی اما این منطقه نیز از الطاف بی بهره نمانده و بنا به برنامه عدالت محوری که در دستور کار وزارت نیرو قرار دارد ما نیز از این نعمت قطعی برق و به تبع آن بیکاری و توقف کارهای مربوط به پایان نامه بهره مند می شویم. باشد که مورد قبول اصحاب عدالت قرار بگیرد.

زندگی جاریست حتی اگر بهانه ی قطعی برق کمبود آب باشد.

حتی اگر در دوره ی آینده نیز احمدی نژاد رای بیاورد

کاری نمی توان کرد الا تحمل تبعات خودکرده ها

گفتم: بگویم ؟             گفت: نه!

گفتم: نگویم ؟             گفت: نه!

گفتم: چه گویم ؟         گفت: نه!

.

.

دیگر حرفی برای گفتن ندارم!

                                    صبح گاه شنبه ۲۹ تیر ۱۳۸۷

از نظر مولانا

مرغ چون به پرواز آید اگر هم به آسمان نرسد این قدر هست که پایبند زمین نمی ماند و به قوْت بال همت

خود را از حضیض خاک رهایی می بخشد.

وقتی از بالای پله هایی که پیموده ای سٌر بخوری

قرار بود این پستم رو به موضوع سوء تفاهم اختصاص بدم اما موضوعی مهم تر و مناسبتی عزیزتر پیش آمد.

دیروز عصر    من      تو      و سکوتی گویا

تجربه ای نو در تکراری قدیمی

وقتی دل پر از مفاهیمی است که باید گفت

و زبان قاصر از انتقال مفاهیم

دیگر هیچ ابزاری نمی ماند الا سکوت

یادمه چند سال پیش در دوره ی دبیرستان در مراسم اعتکاف شرکت کردم. یکی از آداب آن سکوت در روز سوم بود.

تجربه ای نو بود و من خالی از مفهومش. زیاد بهره نبردم.

سالی گذشت و رفتم سربازی.

شب ها   نگهبانی    سکوتِ شب  ستارگان    تنهایی و تو بودی

این تجربه ام شیرین بود و ارزشمند.

سالی گذشت     رفتم دوره ی کوهستان

در کوه های اطراف امامزاده هاشم بودیم.

یکی از موارد آموزشی، پیاده روی در شب بود.

سه چهار ساعت پیاده روی در سکوت شب.

باید با سکوت شب همراه می شدی.

اینجا دیگر اوج زیبایی تجربه ی سکوت و لذت حاصل از آن بود.

اینکه در کنار دوستان باشی و سخن نگویی.

آن هم برای ما که عادت به سخن گفتن داشتیم.

اولش خیلی سخت و بی معنی بود اما خوب، ترس از تنبیه کار خود را کرد. سکوت کردم.

ساعاتی و بدون هیچ حرفی، و چه ساعاتی! به­به!

مفاهیم بر قلبم جاری بود و لذتی وافر بر من غالب.

 فردا سالروز تولد سلطان سکوت است در آن گاه که حرف ها برای گفتن داشت، اما در دل بزرگ خویش نگه داشت و نگفت.

فردا روز پدر است. چه حرف ها که در دل دارم تا با پدرم بگویم

و  چه مدیونم پدر خوبم را.

پدرم را ترجمان ایثارش می خوانم.

و به احترام روح بزرگوارش تصمیم دارم ساعاتی را در سکوت بگذرانم.

کاش آن چنان باشم که از من رضای قلبی داشته باشد و سرفرازش نمایم.

دیگر سکوت می کنم.سکوتی که بر تارکِ کاستِ مرحوم بسطامی نشست: سکوتی گویا

با تو ام.

گفتن نا گفتنی ها مشکل است

                                     نیست این کار زبان، کار دل است

ای خدا ما را تو بنما آن مقام

                                      که در آن بی حرف می روید کلام

وقتی دنیا پس از چندی ناراستی به تو لبخند می زنه فقط باید به

این موضوع اندیشید که:

هر چه گفتیم جز حکایت دوست

                                          در همه عمر از آن پشیمانیم

صاحبنظران سياست هاي جمعيتي بر اين باورند که پذيرش

ايده ي کاهش مواليد از سوي افراد جامعه و رفع موانع عقيدتي

 – فرهنگي آن، مهم ترين عامل موفقيت در جهت نيل به تعادل

 رشد جمعيت است.

مروري بر تحقيقات انجام شده در حيطه­ي باروري، حاکي از آن

است که اکثر پژوهش­ها به برآورد نرخ کلي باروري، و بررسي

عوامل موثر، و نتايج حاصل از آن، پرداخته­اند و ديگر عناصر مرتبط

 با مساله­ي باروري، خصوصا در کشورهاي در حال توسعه،

کمتر توانسته نظر محققان را به خود جلب کند. شايد اين امر

ناشي از کمبود دانش و آگاهي در آن موارد و همچنين

پيچيدگي فرايند جمع آوري داده و تجزيه و تحليل چنين

مسايلي باشد. ولي در هر صورت، براي ارايه­ي يک برنامه­ي

جامع براي تنظيم خانواده و جمعيت، در جهت رسيدن به

حد مطلوب و متعادل جمعيت، ناگزير بايد به اجزا و عناصر

متعدد مقوله­ي باروري توجه شود. فاصله­گذاري بين مواليد

از جمله مواردي است که مخصوصا در کشور ايران،

پژوهش­هاي معدودي در مورد آن انجام گرفته است.

فاصله گذاري آگاهانه و تنظيم فاصله زماني بين مواليد يکي از

شيوه هاي کنترل جمعيت مي باشد که نتايج متعددي بر آن

مترتب است. از جمله اينکه وقتي تفاوت سني فرزندان با

همديگر بسيار کم باشد، مشکلات تغذيه و بهداشت براي

مادران و کودکان هر دو، باعث مي­شود تا بچه ها از کم وزني،

 سؤ تغذيه، بيماري، ضعف و نظاير آن در رنج باشند. بنابر اين،

 در صورتي که فاصله گذاري، به شکل مناسبي صورت پذيرد،

فرزندان در خانواده از موقعيت فيزيکي، بهداشتي و هوشي

بهتري برخوردار خواهند شد.

بر اين اساس و با توجه به نتايجي که از فاصله گذاري مناسب

 بين مواليد حاصل مي شود، شناخت آن و عواملي که بر پويايي

آن تاثير مي­گذارند از اهميت ويژه­اي برخوردار بوده و در

برنامه ريزي هاي جمعيتي کاربرد گسترده اي خواهند داشت.

از این رو بر آن شدم تا پژوهشی هر چند جزیی در این باب

به انجام رسانم.

نمی دونم چرا؟

هیچ توضیح جامعه شناختی براش پیدا نکردم!

ولی همه دارند از یه مرد حرف می زنن

یکی متفاوت با همه!

و بی واهمه

از نداشتن برنامه!!!!!

آره

پس از اندی امروز یه وب گردی حسابی داشتم

و در اکثر آن ها سخن از احمدی نژاد بود!

اما من از دیگر نگینی دادِ سخن دارم

که از جنسی دگر بودی

از او

که راه زنده ماندن بر منم سد کرد

به من گفتش زنده بودن مر مرا بس ناسپاسی از خدای پاک و بی همتاست

بگفتم پس چه باید کرد

او زندگی را بر من شناسانید

و با راهی که می پیمود

و دردِ مردمانی چند - چونان بختِ ما بی مایگان خفته –

در سر داشت

و بیداری ندا می کرد.

او مرا روشنفکر می خواند.

باز هم جواب این چرا را نیز نمی دانم که چرا از روشنفکری و کلاسی که دارد خوشم نمی آید.

آره سخن از اوست که چه دیر آمد و من چه زود نا سپاسی خویش بر او نمایاندم.

سخن از اوست که می خواست عکس ماه در آیینه باشد:

آی سو دا

و مرا تاب آن نبود که حتی در عکس ماه در آب بنگرم

چه رسد به ماه در آسمان

ای زود رفته با تو سخن می گویم

گفتی آیسودا را دوست دارم

و من از خویش بگفتم با تو

 آن روز را ز خاطر نخواهم برد که از عشق از دست رفته ام با تو گفتم و چه زود شب شد.

و شب چه بلندایی داشت

و حیف که ماه هاست که در اینجا باران نمی بارد

و ابر تیره هم با من نمی گرید

و من تنها.

و چون باران نمی بارد

آبی و برکه ای دیگر نیست

که در آن آب بتوان آی سو دا را دید.

من چه بی تدبیر و بی مقدار بودم

من چه با عقل و چه با معیار بودم

و چه بد

که هستی را که به معیار ناید با اندیشه می سنجیدم

و اما من

و اما تو

تو از دل می سرودی

تو از آدم شدن داد سخن راندی

تو گفتی آرزویت را

دلت می خواست دنیا خانه ی مهر و محبت بود

دلت می خواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند

تو از شیرینی و از فرهاد می گفتی

تو می گفتی

چه شیرینست وقتی دل ها از مهر آکنده است

چه شیرینست وقتی آفتاب دوستی در آسمانِ دهر تابنده است

چه شیرینست وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است

 تو از دل می سرودی

از عشقِ خودت دادِ سخن راندی

تو گفتی خواستت این بود

دلت می خواست

عشقت را نمی کشتند

چه بی رحمند آن ها که

نمی فهمند.

من اما هم نفهمیدم

تو را

و آسمان صاف مهتابی را

و نور ماه را در آب حوض چشمانم.

کوچک بود اما

خدا را با سوالاتی بسی روشن صدا می زد

تو از احساس خود گفتی

که در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یاس

چندین هزار جنگل شاداب

 ناگهان می روید از زمین

و یادم آوردی آن مشکل گشای راز دارم را

که می گفتم

اگر هر گوشه ای از این جهان بی کران را

طوفانِ بلا گیرد

یکی از درونم می رسد

و می گوید

خدا با ماست

و اما من کنون احساسِ این دارم

ندایی از درونم می کشد فریاد

و می گوید

که من بارِ دگر فریاد بردارم

که تا هر گاه و هر جا هستی هست

و ما هستیم

خدا با ماست

آری باز هم می گویم

خدا با ماست

و ما اما نمی دانم

با خدا هستیم؟

کاش با خدا باشیم

ای کاش ...

ای دیر یافته با تو سخن می گویم

بی خبر یهویی برق می رفت.

نتیجه: کاری از پیش نبردم.

چند شب پیش از اصفهان رد می شدم. زیر یه روگذر خوشگل طولانی به اندازه کل چراغ های اهر چراغ روشن بود تا

توریست ها نرنجند (حتما دیگه!).

و ما باید به عنوان شهروندان ایرانی برنجیم تا در مصرف برق صرفه جویی شود!

یاد آن سخن دوستی می افتم که هماره ناراضی بود از وضعیت.

بدبینش می خواندم.

نظر شما در مورد شهروند درجه دوم چیه؟