همیشه وقتی خبری در مورد نمایندگان مجلس می شنوم یا می خونم که در مورد مسایل ملی یا بین المللی نظر دادن یک آن ناخواسته وکیل المله ی اهر در اندیشه ی من حضور می یابد و خودی می نمایاند که . . .

حتما قصدش این است که بگوید من هم هستم تا درباره ی لوله کشی گاز به اهر و از سطح ایمنی شبکه گاز ساختمان مجلس صحبت کنم

البته به نظر من هیچ ایرادی به این نماینده ی محترم وارد نیست.

من معتقدم به این آیه ی شریفه که می فرماید:

همانا خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمیدهد مگر اینکه آن قوم خود سرنوشت خود را تغییر دهند.

و به یاد مطلع شعر بهار بر پشت جلد کتاب جامعه شناسی خودمانی می افتم که

این دود سیه فام که بر بام وطن خواست

از ماست که بر ماست

وقتی معیار ما برای انتخاب نماینده ی مجلس پسر خاله بودن- همسایگی - آسفالت خیابان - یافتن شغل برای دختر یا پسر بی کارمان - یک شام مفصل در روز رای گیری - پنج هزار تومن پول همراه یک قوطی تن ماهی - یک مرغ زنده که از بالای دیوار به حیاط خانه پرتاب می شود - توصیه ی یک صاحب منصب و و و و و و و و و و و و و و و و  و و  بهتر است نشمارم

آری آبروی هم شهریانم به بیشتر از درد دل من با خویشتن می ارزد اما باید که غده های چرکین جهل و بی تفاوتی را کند. آیا غیر از اینست؟

در روزگاری که برای بودجه ی مملکت تصمیم گیری می شود ما انتظارمان اینست که با تدبیر نماینده مان حق شهروندان به آنها تعلق بگیرد در عرصه ی شهری استانی ملی و فراملی

ما را چه می شود وقتی فردی در تبلیغات برای کاندیداتوری مجلس فقط از ناکارآمدی نماینده ی قبلی سخن می راند و در عین حال خود جای گزینی برای آن ارایه نمی دهد و فقط فرایندی را طراحی می کند برای بازتولید گذشته.

همه ی کاندیداهایی که برای جلوس بر اورنگ یشمین وکیل الملگی شهروندان اهر و هریس آماده می شوند

به ترفندهای بسیار مدرن برخی توجه نمایید:

آن یکی که پزشکیست بنا به قول هم ولایتی ها حاذق ! و البته بس رئوف و فقیر نواز(در ادبیات جامعه شناختی پوپولیست){البته تازگی ها شده آن دو تا} البته همین مدت هم برای طبقه ی پایین جامعه که توان تامین هزینه ی مراجعه به پزشک و درمان را ندارند غنیمتیست

به فقرای عزیز توصیه می شود مریض شوند

وان دیگری که خود را برنامه ریز اجتماعی معرفی می کند و بقالان مجبورند برای گرفتار نشدن در احکام اداره ی بهداشت عکسش را بر روی ترازو  بچسبانند تا بهداشت رعایت شود 

بعضی ها متخصص مسکن تشریف دارند

آن دیگری که به معلمین چشم دوخته

و خسته شدم

دیگران در پست های بعدی

نکنه از دیگران ترسیدم

یا شاید طرفدارشون هستم

منم بالاخره یکی از این هم شهری ها هستم خوب خرده گرفتن نداره که

حدود چهل کاندید برای یک صندلی

اوج دمکراسی خواهی در اهر

خدا سهراب سپهری را بیامرزاد:

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه ی چتر

ناتمام است درخت

...

تشنه ی زمزمه ام

 

هیچ چیز برای نوشتن ندارم 

فقط برای فرار از فشاری که پایان نامه روی مغزم میاره و عملا فاقد

کارایی هستم گفتم بنویسم شاید

یه جوری میشه گفت دارم منفجر میشم

اگه آدم تو دنیا کسی رو نداشت باهاش حرف بزنه و دوستش داشته

 باشه حتما حداقل کسی رو داره که در برابر مشکلات مثل کدو

می مونه : آرام  آزاد  و خوش به حال

و وقتی می بیندش فقط به یاد بی خیالی بیفته

راستی اگه یه نفر دور از همه ی آنانی که دلش براشون تنگ می شه

یهویی هوای دوستان بکنه و امکان دیدارشون رو هم نداشته باشه

چیکار باید بکنه؟

 ...............................

های                        

 

O freedom!

 

     You are here

 

                        Beside me

 

                        In this cage

 

I try to receive you without any difficulty

 

                           And

 

                             It's

 

                            Impossible!

 

                    You know surely                        

                          I am the

                                 

                         Exterminator of

                                                        Impossibility .               

 

و «قاف»

حرف آخر عشق است

آنجا كه نام كوچك من آغاز مي شود.

 

ناگهان چقدر زود دير شد 

                 و  چه زود پايان يافت قيصر

 

روحش شاد

شايد بتوانند همه ي گل ها را سر ببرند

 

   اما

 

     اما اينكه جلوي آمدن بهار را بگيرند،

 

                                                     هرگز!

 

 

                                                               پابلو نروادا

هنوز كه بيست سال از برقراري آتش بس بين ايران و عراق مي گذارد

 

ديگه بزرگان قوم يادشان مي رود كه طولاني ترين جنگ قرن ماضي كه قرن توسعه در

 

جهان لقب گرفته و مدعيانش از آزادي و مبارزه با تضييع حقوق اوليه ي بشر! سخن

 

 مي رانند هشت سال بي امان بر مردمان اين سرزمين تحميل شد

 

ديگه كسي حتي يادي از فرزندان اين سرزمين كه سال ها بعد از جنگ در غرب ايران

 

 به دنيا آمده اند نمي كند

 

كسي حتي به خود اين زحمت را نمي دهد كه در چرايي معلوليت اين عزيزان بيانديشد!

 

اي كاش آناني كه به حقوق مسلم ما در انرژي هسته اي مي انديشند به حقوق مسلم

 

 اين هم وطنان معصوم نيز  حتي اگر شده به مدت چندين لحظه، بيانديشند و به ياد

 

آورند كه نمايندگي اين افراد نيز در مجامع جهاني بر عهده ي آنهاست.

 

اي كاش آناني كه به برپايي عدالت در سراسر جهان مي انديشند و سوداي اداره ي جهان

 

 در سر مي پرورند اي ن اصل مديريتي را بلد باشند كه اگر به برساختن درون نپردازند

 

هرگز در عرصه ي جهاني توفيقي نصيبشان نخواهد شد.

 

  آري اين معلوليت ها اثر بمب هاي شيميايي اي مي باشد كه صدام ملعون با كمك و نظر

 

 مساعد آلماني ها فرانسوي ها و ده ها مثل اين ها بر سرمان باراند.

 

همان هايي كه ادعاي آزادي و دفاع از حقوق بشرشان گوش ها را كر مي كند

 

بزرگ ترين منطقه هاي آلوده به مين در سرزمين عزيز ما ايران و اكثر آن نيز در سرزمين

 

 مظلوم كردستان قرار دارد

 

بايد ياد آور شد تا بالاخره گوشي شنوا پيدا شود و بشنود كه

برخورداري از سرزميني عاري از مين و معاينه ي رايگان قربانيان جنگ

 

مسلم ترين و ابتدايي ترين حق يك دختر بچه ي سردشتي است